Nieuws & Updates

Toeval bestaat niet

Dat we eind mei op vakantie gingen naar Kefalonia lag helemaal niet in de planning. We zouden naar Chios. Dat het Kefalonia werd was louter een last minute ingeving. Waarom? Geen idee. Dat het zo heeft moeten zijn zou later blijken. Al de avond na aankomst toen we even snel nog wat boodschappen gingen halen, kreeg ik in de plaatselijke supermarkt een papiertje in handen van ARK. Ik had er nooit van gehoord, maar kijkend op de achterkant zag ik een foto van een hondje achter een hek, dus het was meteen duidelijk waar dit over ging. Animal Rescue Kefalonia dus. Maar we waren op vakantie, juist om even bij te komen van een drukke periode en niet om even een hond uit te zoeken,dus papiertje verdween in de boodschappentas.

Nadat we de volgende dag een auto hadden gehuurd om aan onze verkenningstocht over Kefalonia te beginnen, zag ik bij terugkomst dat papiertje weer liggen. Ik moest ermisschien toch heen dacht ik. Maar wist nog niet wanneer. De volgende middag gingen we eigenlijk op zoek naar de botanische tuinen net even buiten Argostoli. Maar we reden verkeerd (weer toeval?) en stonden ineens bij de ingang van ARK! Voorzichtig reden we naar binnen, en stapten uit de auto. Vanaf dat moment begonnen er zo'n 300 honden te blaffen.....We werden overdonderd door al die mooie honden, die allemaal tegen de hekken opsprongen, allemaal aandacht wilden! Ik had nog nooit zo iets gezien! Wel eens gelezen en foto's gezien op internet van shelters her en der in Europa, maar nu leken we er ineens ingegooid te zijn. Het geblaf was zo hevig dat we elkaar niet meer konden verstaan. Al filmend liep ik langs de hekken door naar achteren op zoek naar iemand die hier werkte of mij iets kon vertellen. Bij ieder hek stond ik weer ach en wee, en oh wat lief, en o deze is mooi, o deze, nee die, o kijk nou!

Uiteindelijk maakten we kennis met Marina. Verder was er niemand. Gelukkig spreek ik een mondje Grieks en ook al kostte het wat moeite, ik kwam er achter dat zij hier iedere dag was, keihard werkte om alle honden te verzorgen, dat de organisatie Brits was en wijzend naar grote zakken voer onder de olijfboom, vertelde ze enthousiast dat ze die net had gekregen voor de honden, uit Holland....Ja de meeste hulp kwam uit Holland zei ze, en ze was zo blij!

Eén hond sprong er voor ons uit...maar ik kon geen duidelijk antwoord krijgen over hoe lang ze daar al was, hoe oud ze was en hoe alles geregeld zou moeten worden, als ik die hond uiteindelijk misschien zou willen hebben. Ik moest maar op een ochtend terug komen, dan waren er mensen die Engels spraken of een mailtje sturen naar het emailadres op het foldertje. Dat heb ik wel meteen gedaan maar kreeg geen reactie. Dus we lieten het even voor wat het was totdat ik een week later wakker werd en het eerste wat ik dacht "ik moet terug vandaag"!!

Dus na het ontbijt meteen terug naar ARK en ook weer toevallig, waren daar net drie vrijwilligers van Gaia Dogs uit Nederland aangekomen met koffers vol spullen voor de honden. Beter kon het niet. Vanaf dan ging het snel. De hond die de eerste keer al ons hart gestolen had, mocht uit haar verblijf, halsbandje om, tuigje om en onder begeleiding van Wilma gingen we wandelen. Wilma gaf ons veel goede adviezen tijdens het wandelen en alles ging prima. We gaven haar de naam Noah (van Noach van de Ark!) en de volgende dag gingen we terug. Met Sylvie Noah in de auto meegenomen naar de stad om te kijken hoe ze op het verkeer reageerde maar ook dat ging goed. Inmiddels was het hele adoptietraject door de meiden van Gaia Dogs in werking gezet. Ze moest nog gesteriliseerd worden, ingeënt tegen Rabiës, etc. dus het ging nog weken duren eer ze naar Nederland kon, en dan moest er nog vluchtbegeleiding gezocht worden. We maakten ook kennis met Madeline, een drijvende kracht achter ARK! Zelf heeft ze een hele roedel aan opvang honden in huis die extra zorg nodig hebben! Ongelooflijk, wat een prachtig mens! Meteen heeft ze Noah meegenomen in de auto naar de dierenarts om haar op Leishmania te laten testen. Gelukkig was dat negatief, dus niets stond een toekomst met Noah nog in de weg. Onze laatste vakantiedag brak aan en we namen haar weer mee om te wandelen. Met een brok in mijn keel namen we afscheid van haar. Het liefst had ik haar immers meteen meegenomen, zo onder mijn arm. En we wisten niet hoe lang het zou duren eer we haar weer zouden zien, en zou ze ons dan nog herkennen?

Eenmaal terug kwam Wilma op huisbezoek met heel veel vragen en heel veel goede raad. Moesten nog wel even een hogere omheining om ons tuin-terras bouwen, maar verder was alles oke!

We hebben mensen ingeschakeld om te helpen bij het zoeken naar vluchtbegeleiders. O.a. de Grieksegids.nl heeft een oproep geplaatst en de eigenaresse van ons appartement in Kefalonia heeft een schriftelijke oproep aan alle Nederlandse vakantiegangers uitgedeeld! Geweldig, zo enthousiast als iedereen was. Daarna ging het ineens snel en na het afscheid op 27 mei konden we haar op 27 juni ophalen op Schiphol. Hoe ongelooflijk spannend was dat.....

Inmiddels is Noah alweer vier weken bij ons. Binnen is ze helemaal gewend, ze is een echte knuffelhond, ligt het liefst de hele avond tegen mij aan op de bank. In het begin at ze nauwelijks maar dat gaat nu prima. Buiten is ze nog wel heel angstig voor vooral fietsers die ineens hard voorbij rijden, en allerlei geluiden die ergens vandaan komen en die ze blijkbaar niet thuis kan brengen. Soms gaat het dagen heel goed, dan weer gaat het een stuk minder, dus ups en downs, maar over het algemeen gaan we met kleine stapjes vooruit. Vanaf morgen krijgt ze speciale privé training om wat zelfverzekerder te worden, en minder angstig.

Natuurlijk hebben al die honden een rugzak met helaas slechte ervaringen en herinneringen, en wij zijn er om ze dat beetje bij beetje te laten vergeten en ze een liefdevol thuis te geven voor altijd! Dat kost tijd, geduld, maar is het alleszins waard om voor te gaan!

ARK is een prachtige organisatie, met geweldige mensen zoals Marina en Madeline en Peter Lee, die er alles aan doen om honden te redden, te verzorgen en een "For ever home" voor ze te vinden. En Gaia dogs, geweldig dat ze er met hun sterilisatie/castratie project ingesprongen zijn, alle lof voor al die vrijwilligers. Eén hond hebben we nog op afstand geadopteerd. Irene heet ze, en ik hoop dat ook zij haar liefdevolle mandje gaat krijgen, en anders? Wie weet wat ik in de toekomst nog bedenk, als Noah eenmaal helemaal gesetteld is en wij een ander huis hebben met een grote tuin. Wie weet gaan we dan terug....

Sylvia Poort

Doneren kan ook

U kunt geld overmaken via bankrekening:

NL 52 RABO 0133 875 318 tnv Gaia Dogs 
BIC RABONL2U

Of via Paypal

 

 

Aantal bezoekers

Volg ons op Facebook